Eens in de zoveel tijd, heel zelden gebeurt me dat, zit ik tegenover iemand die me door zijn of haar aanwezigheid of persoonlijkheid intimideert. Ik blokkeer, raak mijn tekst kwijt en voel me in mijn hemd zitten. Wat is dat? Waarom? Vorige week gebeurde het me sinds lange tijd weer eens en het zit me nog dwars, vandaar dit beschouwende blog erover. Man of vrouw maakt niet uit, het was een vrouw dit keer. Ze keek in het begin van het gesprek meteen soort van hooghartig en niet open. Ik voelde 'afkeuring'. Ze keek voortdurend van mijn ogen naar mijn borsten en weer terug. Ik legde dat uit als afkeuring van mijn kleding - een andere stijl dan de hare. Ook als ik opstond, ging haar blik naar beneden over mijn kleding en weer terug. Uiterst ongemakkelijk en ook invasief. Nu is er vast een NLP-coach die me gaat vertellen waar dat bij haar aan ligt, maar daar gaat het me even niet om. Het gaat me om mijn eigen reactie; dat blokkeren. Ik zit wel vaker tegenover mensen die mijn vrienden niet direct zijn en dan blokkeer ik niet. Waar gaat het hier dan om? In het gesprek, waarin ik vooral moest brengen, nam zij - geheel ongepast - die brengrol regelmatig over en hield ze theoretische monologen of vertelde ze uit haar eigen ervaring. Ze wilde me overtroeven had ik het idee. Ok, dat zegt dus iets over haar onzekerheid, maar waarom stoorde haar machogedrag me zo? Terugdenkend gebeurt me dit alleen in eerste gesprekken, nooit in tweede of derde. Het gaat dus om de eerste indruk. Het gaat om mensen die direct in een eerste schatting zich superieur voelen over mij en dat direct in alles laten merken, onbewust en/of bewust: afkeuring van het uiterlijk, oordelend over de inhoud van wat er op tafel komt. Wat mij zo verwart - want dat is het - is dat ik niet gewapend ben tegen en dus ook niet voorbereid op zulke agressie. Ik sta altijd open in nieuwe ontmoetingen, ook en zelfs juist als ik voorinformatie heb die misschien niet zo gunstig is (wat bij haar in dit geval over mij ook het geval zou kunnen zijn geweest). En nee, ook dat kan ik normaliter goed handelen, ik ga al wat langer mee dan vandaag en ik ben stevig genoeg om me daar niet te veel van aan te trekken.
Ik heb een scherp gevoel voor verhoudingen en weet altijd heel snel wat voor vlees ik in de kuip heb. Toch heb ik zelf niet de minste behoefte om me meer te voelen dan een ander. De ander is bij mij per definitie gelijkwaardig, ook als onze fucnties of achtergronden volsterkt ongelijk zijn, wat in dit geval overigens niet zo was. In het geval dat een ander direct iets van mij vindt en dat zoals deze vrouw zo agressief toont, raakt me dat off guard. Wat ik echter niet kwijt wil raken is mijn eigen open- en openhartige houding. Hoe zelden het ook voorkomt, het kan dus nog eens gebeuren.
Wie helpt me aan een truc om dit in een voorkomend geval goed te handelen?
Reageren
zaterdag 31 juli 2010
De dramadriehoek.
In mijn werk als interim-manager kom ik nogal eens terecht in situaties waar mensen diep in de dramadriehoek verward zitten. Er is een of meerdere slachtoffers, soms een heel team, die menen dat ze ernstig zijn of worden benadeeld door de grote boze organisatie of hun leidinggevende of wie ook. Er zijn aanklagers en redders. sommige mensen vervullen twee van de drie rollen in de driehoek om het ingewikkeld te maken. Vaak zijn dat de middenkaderleidinggevenden: die klagen aan naar boven en zijn de redder naar beneden; een echte catch 22: je komt er niet uit. Dan is er de redder, maar het is al te laat: die kan geen goed meer doen, sterker nog: die doet het altijd fout! Die begrijpt ons nl. niet; het is veel lastiger en moeilijker dan hij/zij zich kan voorstellen. Ik moet er altijd nauwlettend op toe zien dat ik niet in die reddersrol verval. Aan onderstaande regels heb je wel wat:
10 gulden regels om uit de drama-driehoek te blijven
Vooraf: neem de tijd om stil te staan bij wat je voelt, denkt en doet!
- Herken dat je de drama-driehoek bent ingestapt; dit is een belangrijk begin!
- Als je het idee of het gevoel hebt dat je uitgenodigd wordt om in de drama-driehoek te stappen, geef dan een onverwachte reactie.
- Overdrijf je eigen mogelijkheden en onmogelijkheden niet.
- Manipuleer anderen niet door ze aan te klagen of te redden.
- Overdrijf de mogelijkheden en onmogelijkheden van de ander niet.
- Laat je niet manipuleren door anderen die het hulpeloze slachtoffer spelen.
- Geef niet veel op een negatieve manier aandacht aan anderen, zeg wat je waardeert.
- Besteed meer tijd aan gezonde en open relaties en minder aan allerlei politieke en strategische spelletjes.
- Stop met energie in te zetten voor dingen die je zelf als negatief ervaart.
- Begin met geloof te hebben dat het prima is plezier te hebben in je leven en in je werk.
Bron: CPS onderwijsontwikkeling en advies (naar een idee van Ger Heester)
Reageren
zondag 14 maart 2010 maandag 1 maart 2010
Vandaag is het Nationale Complimentendag. Ik heb daar moeite mee. Net als met Secretaressedag. Complimenten horen er elke dag bij zoals je elke dag waardering moet hebben voor je secretaresse. Over het geven van complimenten valt veel te zeggen:
Het is uiterst belangrijk dat je geen complimenten in het wilde weg geeft.
Tegen verzorgenden in een verzorgingshuis mag ik breed uitpakken en ze Kanjers noemen waarbij ik het woord 3x herhaal. Die groeien daar ter plekke van en zij hebben het zelfs nodig om dit af en toe te horen.
Tegen mijn opdrachtgever – het andere uiterste – ben ik behoudend, ik zeg aan het eind van de opdracht dat ik prettig met hem heb samengewerkt en dat zijn steun er voor gezorgd heeft dat ik de opdracht met plezier heb kunnen vervullen. Voor mensen in vaste dienst: hij zou kunnen denken dat je iets van hem nodig hebt, etc.
Tegen collega’s van gelijk niveau moet ik per persoon doseren; de een verdraagt geen enkel compliment, want zal het direct labelen als: ‘jaja, zij vindt zichzelf zo goed dat ze mij een complimentje mag geven’, de ander denkt: ‘wat moet je van me’ en weer een ander geniet van elk compliment dat je geeft of ziet de lol in van de overdrijving die ik soms toepas. Als ik de bedrijfskundige waar ik een eenheid mee op orde breng een of mijn Held noem (zulke dingen doe ik) – dan weten we dat beide op waarde te schatten, nl. dat ik niet zonder zijn berekeningen kan en hij dat ik het lastige werk daarmee opknap.
Middenkader leidinggevenden (waar ik meestal leiding aan geef) zijn het allergevoeligst voor complimenten. Ook daar doe ik wat nodig is: de een de hemel in prijzen, de ander een schaars compliment voor een uitstekend resultaat.
In ALLE gevallen moet een compliment gaan over iets dat echt heeft plaatsgevonden en door mij ook als positief is beleefd of gelabeld. “Ik hoorde dat jij dit of dat zo en zo hebt opgeknapt, wat goed van je” is alleen mogelijk als het effect voor jouzelf leesbaar/meetbaar is. Goede voorbeelden ‘in mijn boek’ zijn:
- Hoe ik je net tegen die medewerker hoorde praten; dat deed je goed, zag je hoe goed ze reageerde?
- Al je jaargesprekken klaar. Wat goed zeg, hoe heb je dat voor elkaar gekregen zo snel?
- Hoe jij met die lastige klant / onrustige bewoner / klagende familie (vul maar in) omgaat, dat doe je goed; je ziet ze rustig worden.
Ofwel: ik zeg wat ik zie en ik geef de ander gelegenheid om even aan eigen roem te doen: te bedenken waarom het zo goed gaat.
Tot slot: complimentjes over uiterlijk zijn meestal vervelend (wat zit je haar leuk, zat het dat eerst niet dan / wat zie je er leuk uit, hoezo, ik doe elke dag dezelfde ‘moeite’, etc) Pas daar mee op (heren)!
Complimenten horen bij elke dag en niet op één dag in het jaar, zoals je je secretaresse ook elke dag moet waarderen en niet op een dag in het jaar.
Anna M Vos
Reageren
Op en rond Twitter figureert een schier oneindige en bonte verzameling van coaches: droomcoach, wandelcoach, NLP-coach, mensencoach (sic!), vrouwencoach, opruimcoach, spokencoach, bezielde coach, studiecoach, ADHD-coach, relatie-APK-coach, onlinecoach, offlinecoach, mamaloe coach (met pipo-wagen), CV-coach, Ontdek-jezelf-coach, schrijfcoach, engelencoach, spirituele coach, paardenfluistercoach, spincoach, kleurencoach, zoveel niches en gaten in de markt als dat er woorden zijn om het te beschrijven. Dit kan omdat coach in Nederland geen beschermde titel is en Iedereen dus op elk terrein zich zo mag noemen.Zonder enige humor waar het hun 'werk' betreft bombarderen zij de tijdlijn met hun lezingen, trainingen, sessies, workshops, healings. Als ik meld op twitter dat ik een off-day heb dan krijg ik tientallen ongevraagde en ongewenste adviezen over hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Spreek een coach aan op zijn bezigheden of maak er een grapje over en je krijgt een uitgemeten verhandeling over het belang van zijn werkwijze.
Hoe komt het dat ze zo humorloos zijn?
Coaches in Nederland lijden massaal aan het verlossersyndroom. In een economisch tij waarin velen zzp’er zijn geworden om hun speciale gaven te vermarkten, hebben zij hun eigen kunsten zodanig uitgewerkt en opgeklopt dat zij er zelf in zijn gaan geloven. De waarheid in pacht op zijn/haar eigen kleine terreintje. Vaak zijn het mensen die zelf door een dal zijn gegaan en vanuit hun eigen innerlijke kracht weer boven zijn komen drijven. Met die ervaring willen ze nu andere mensen helpen. Wat voor mij werkte, werkt voor een ander ook, denken ze. Ervaringsdeskundigen zijn echter de slechtste heelmeesters, alleen al vanwege het feit dat ze zelf geen afstand hebben tot de materie.
Zolang iedereen tevreden is en coach en coachee zich helpend cq geholpen voelen is er niks aan de hand, zou je zeggen. Maar er schuilt een gevaar: Argeloze hulpzoekenden - ook zo’n term btw – die terechtkomen in de fuik van wat ik coachelarij noem (de automatische spellingchecker blijft dit woord wijzigen in goochelarij LOL), ontberen professionele hulp op die momenten dat dat geïndiceerd zou zijn. Mensen komen in die gevallen te laat in de reguliere hulpverlening en kunnen tegen die tijd dusdanig verknipt zijn dat de professionele en verantwoorde hulp langer zal duren – en dus meer zal kosten.
Zou het een idee zijn dat de Vereniging tegen Kwakzalverij (die tot doel heeft: de bestrijding van kwakzalverij en evaluatie van alternatieve behandelmethoden) de coachelarij erbij pakt?
Ik pleit voor een beschermd stellen van de titel coach 1. voor sportcoaches (waar de term tenslotte vandaan komt) en 2. voor wetenschappelijk bewezen werkzame methodes. Alle vormen van coachelarij (die buiten die bescherming vallen) kunnen dan wat mij betreft blijven bestaan, maar alleen onder strikte voorwaarde van een bijsluiter op de homepage van de goochelaar (doet ie het weer!), waarvoor hier een voorzet:
1. de coachelaar geeft op zijn homepage ruiterlijk toe dat hij/zij een methode vermarkt die grappig dan wel gezellig is, maar generlei wetenschappelijk bewezen werking heeft
2. de coachelaar geeft idem toe dat de methode alleen werkt als je er in wilt geloven (gelijk godsdienst)
3. de coachelaar onthoudt zich van adviezen tenzij nadrukkelijk gevraagd
Voor de door mijzelf gehanteerde oplossingsgerichte 'coaching', waarbij van geen enkel advies sprake is maar waarbij de klant zijn eigen interne oplossing vindt voor het door hemzelf geformuleerde probleem, zoek ik naarstig naar een vervanging voor het besmette woord coach. Oploshulp, wat vindt u daarvan?
Reageren
donderdag 13 augustus 2009
Over het 'recht' op ziekteverzuim. Waar ik sceptisch tegenover sta. Je hebt als werknemer de plicht om je leidinggevende te vragen of je thuis kunt blijven omdat je ziek bent. Het is aan de leidinggevende om te bepalen of hij daarmee akkoord gaat of dat hij je vervangende werkzaamheden aanbiedt, of je op komt halen, of iets anders voor of met je regelt. Ziek zijn is geen recht. Natuurlijk vind ik dat je, als je ernstig lichamelijk of geestelijk lijdt, dat je dan thuis moet kunnen blijven, maar ook dan slechts zolang als nodig is om weer aanwezig te kunnen zijn bij degene die jouw salaris betaalt. Ik ben daar vrij rigide in.
Onderstaande pdf is een ingezonden stuk aan de Opiniepagina van de nrc.next, in reactie op een onzinnig stuk van een journaliste die meent dat werkgevers tirannen zijn die het je niet gunnen dat je ziek bent. Ik heb dat lekker de andere kant op getrokken. Ik ben hierna zeer ernstig aangesproken op dit stuk. Mensen die vonden dat ik onmenselijk ben. Ik durf te beweren dat ik dat niet ben. Onmenselijkheid werkt niet bij 35 jaar werken in de gezondheidszorg. Het geld kan echter maar een keer uitgegeven worden en is bestemd voor de zieken, ouderen en kinderen die gebruik moeten maken van de gezondheidszorg en niet voor de zieke werkers daarin. Natuurlijk wel waar nodig, maar dat spreekt voor zich. Ik doel op de medewerkers die je bij de supermarkt met een kratje bier ziet sjouwen en die thuis zitten vanwege rugklachten. Lees.
Download:  20090813101737870.pdf Reageren
woensdag 25 maart 2009
Het moest maar weer eens (overigens mijn 12e geplaatste inzending in NRC of .next in een periode van zeg 12 maanden, inclusief drie 160's ) en weer, voor de zoveelste keer ging het over het imago van de ouderenzorg.
De foto is mijn (overigens nogal ingekorte) reactie op het stuk in de tweede foto, dat weer een reactie was op een groter stuk dat ging over zgn generatiewoningen waarin 3 generaties kunnen wonen zodat opa en oma op de kleinkinderen kunnen passen.
 Reageren
zondag 30 maart 2008
Een ingezonden brief van mij in het NRC, als reactie op een stuk over de kwaliteit van managers.
 Reageren
woensdag 6 februari 2008
Een reactie van mij op een blog van een medehyver geeft aardig weer hoe ik 'werken' zie:
 Reageren
dinsdag 28 december 2010
"Mensen willen wel veranderen,
maar niet veranderd worden ... "
In het LinkedIn profiel van een collega interimmer, kwam ik deze tekst tegen. Een waarheid als een koe, denk ik, maar toch is er iets mee. Ik ervaar steeds vaker in mijn interim-opdrachten waar de noodzaak tot veranderen vaak groot is, dat er een flinke nuance aan te brengen is.
Mensen snappen wel dat de wereld niet hetzelfde blijft en dat ze, net als alles om hen heen, ook moeten veranderen. Dus wíllen ze wel veranderen – in theorie zou ik haast zeggen - maar ze vinden dat moeilijk en willen graag horen (van mij of van ‘de organisatie’) HOE. “Zeg maar hoe we moeten veranderen, zeg maar wát me moeten doen, dan gaan we dat wel doen”. Dat is een prachtige valkuil, heb ik nu al meermaals ondervonden. Als je de medewerkers levert waar ze om vragen, nl. een weg naar verandering, dan gaan ze massaal in de weerstand. Het idee: vertel jij wat er anders moet, dan kan ik er op schieten – mondt bijna altijd uit in: ik laat mij niet vertellen hoe ik het anders moet doen, dat bepaal ik zelf wel, want anders is het míjn verandering niet. Ja maar, je VROEG aan mij om het je te vertellen?! Ja dat klopt, maar dat komt omdat we zelf geen begin weten te maken. Ik vertel het nu even namens hen, want dit komt er zonder uitzondering uit. Ondernemingsraden hebben een grote neiging om het via deze weg te doen: lever gedetailleerd aan wat de verandering is en hoe we daar moeten komen, dan becommentariëren zij wel het plan voor jou. En zo gaan veel veranderingen fout of komen niet uit de verf, want zoals in de tekst waarmee ik dit blog begon: “mensen willen wel veranderen (als ze de noodzaak zien), maar ze willen niet veranderd worden....”
De kunst is om alleen het doel, de eindstand te formuleren en vervolgens met medewerkers samen een weg naar dat doel te formuleren. Daarbij láát ik het tegenwoordig om ook de weg ‘voor te kauwen’. Lastig, want het doel zegt vaak iets over de weg en andersom. Als het grote cultuurveranderingen zijn, formeer ik graag een klankbordgroep met medewerkers, klanten (bijv. OR- en medezeggenschapsraadsleden (verwanten, cliënten, ed) en direct leidinggevenden. De weg naar de verandering kan het beste alleen in outline worden omschreven. Ik ben voorstander van zo min mogelijk methodisch en zo veel mogelijk organisch veranderen: mensen doen alleen wat zij voor 100% zelf snappen en ook willen. Ik weet dat de vergelijking op weerstand stuit, maar het is hetzelfde als met (kinderen) opvoeden: je kunt een voorbeeld zijn en je kunt verwachtingen uitspreken, daarna moet je hopen dat het goed komt. Het verschil met werk is dat je als medewerker betaalt krijgt voor de dienst die je levert. Daar mag een heldere verwachting van je werkgever tegenover staan. Daarom zijn einddoelen van veranderingstrajecten wel degelijk formuleerbaar en ook volgbaar.
Een volgend keer spreek ik graag verder over de belangrijke rol van de direct leidinggevende in veranderprocessen.
Reageren
donderdag 2 juni 2011
In oktober ben ik verhuisd van Dokkum naar Haarlem, wat voor het persoonlijk leefgeluk een enorme verbetering is geweest. Wat een prachtige en fijne stad en veel mooier wonen dan ik nu doe, is in mijn ogen bijna niet mogelijk. Dus daar geen wensen meer. Mijn zakelijke netwerk had ik echter voornamelijk in het Noorden des lands en daar zitten ook mijn tevreden opdrachtgevers. Van Haarlem naar Groningen of Leeuwarden op en neer is voor een opdracht niet te doen zonder hotelovernachtingen, wat natuurlijk wel een mogelijkheid blijft, maar ja, ik wil toch ook wel graag eens gewoon 's avonds naar huis, zeker nu dat huis zo fantastisch is.
Het was/is dus belangrijk om een nieuw netwerk in deze contreien aan te boren, te maken. Daar gaat tijd overheen en het is dus niet verwonderlijk dat er nog geen opdracht is; men moet mij wel kunnen vinden! Als er al opdrachten zijn, want ook dat is een duidelijk tijdsbeeld anno begin 2011: weinig opdrachten van mijn soort en veel 'op de bank zittende' collega's. En naast die individuele collega's zijn er dan nog de bemiddelingsbureaus, die acquisitie als hoofdtaak hebben en helaas nog steeds veel opdrachtgevers daarmee trekken. Op LinkedIn heb ik hier een discussie over gestart (in een besloten groep helaas dus link onmogelijk) waar interessante dingen uit voortgekomen zijn. Oa. een initiatief om met collega interimmers een netwerkverband op te starten waarbinnen we elkaar leads toe kunnen spelen, dus zonder de bureaus ertussen.
Hoe ziet dat netwerken er verder uit? Het is in elk geval ook net werken :) Je moet er veel voor doen en je kunt er geen facturen voor versturen maar het levert wel degelijk resultaat op en wat zo leuk is en dat wilde ik hier eigenlijk vertellen: het resultaat is altijd onverwacht! Via de buurman heb ik nu contact met meerdere beslissers (en dus mogelijke opdrachtgevers) in de omgeving. Via Twitter kreeg ik een contact via wiens contacten ik me goed kan presenteren bij bijeenkomsten van ondernemers, ook in de zorg. Via LinkedIn, zoals ik hierboven al vertelde, kwam ik in contact met voor mij nieuwe collega's, met wie het klikt en die in hetzelfde schuitje zitten. Door bij een tevreden opdrachtgever langs te gaan, ben ik geattendeerd op een aantal projecten die mogelijk interessant kunnen zijn. Wat ik bedoel te zeggen is dat het niet gaat om welke actie je pleegt en dat je per se met elke actie een specifiek doel moet hebbet (excuses aan alle netwerkcoaches): een opdracht komt op een goed moment vaak uit een hoek die je niet verwacht.
Het gaat erom dát je actief bent en blijft, op de social media, IRL, congressen en bijeenkomsten afloopt, contacten benaderd, ingeschreven blijft bij enkele bureaus, zelf de vacaturesites in de gaten houdt, etc. En dat op een manier die jou past. Ergens komt er een keer iets uit en kijk vooral niet verbaasd als het uit een hoek komt waar je helemaal niet gekeken hebt of waar je niet actief bent geweest. Er komt kortom ook heel veel geluk bij kijken. En daar moet je op durven vertrouwen. Tot nu toe is het altijd goed gekomen bij mij en dus ga ik er van uit dat het dat dit keer ook weer doet!
Reageren
|
Reacties op dit artikel
Voeg een reactie toe: