zondag 14 november 2010 Twittermakke, verhuisblues
Verhuizen, ik kan het iedereen aanraden. Of liever niet dus. Ja, je vijanden. Zoals je vroeger je medemens veel personeel toewenste, kun je ze nu beter een spoedige verhuizing toewensen. Nee, geen voorspoedige, dat gaat te enen male niet lukken. Voor zover het inpakken, verschepen en wederom neerzetten en uitpakken van je boeltje al vlekkeloos zou verlopen - not, want er is altijd iets beschadigd of abusievelijk achtergebleven of juist te veel meegenomen, het gaat vooral om de periode daarna. Want als je maar ver genoeg verhuist, dan blijkt je internetprovider bijvoorbeeld niet te leveren in je nieuwe woonstee. En de netwerkbeheerder van gas en licht is een andere. Het is dat Youp van 't Hek er al over begonnen is, anders kon ik een leuk boekje opendoen over de vermaledijde helpdesks van deez monopolisten. UPC spant wat mij betreft de kroon :) En als je dan eindelijk de boel weer aan de praat hebt, dan blijk je op heel veel sites je oude e-mailadres - van die oude provider die niet levert op je nieuwe adres - als inlognaam te hebben, waar je dus geen mail meer op kunt ontvangen omdat die klojo's je per die datum hebben afgesneden! Na zoveel jaar trouwe klantendienst. Gewoon afgesneden. Dit mailadres en wachtwoord komen niet overeen met enig bij ons bekend adres. Hel en verdoemenis!
Afin, het hierbovenstaande is dus de reden dat ik niet meer bij mijn 'zakelijke' Twitteraccount kan (AnnaMVos2). Case closed. Mijn andere 'vrije' account hou ik graag vrij en zit achter een slotje. Misschien moet ik daar op terugkomen. Geeft u me nog even bedenktijd?
Reageren
maandag 26 juli 2010 Love Parade
Love Parade. Naar de foto's en repo's heb ik niet eens gekeken, ik krijg het Duits benauwd als ik denk aan die tunnel en die 1000en die beide kanten opdrongen en elkaar vertrapten. Ongeveer je grootste angst, naast de verdrinkingsdood en natuurlijk je kind verliezen. Er zijn mensen die door het eerste het laatste moeten ondergaan, een nauwelijks of niet voor te stellen gruwel. RIP de slachtoffers en veel medeleven voor de nabestaanden en voor de gewonden een te doorwerken PTST. Maar nu even waarom ik woof: vandaag had ik een twitterdiscussie met een tweepie die meende dat dit nooit bij onze of andere festivals (Pinkpop, Lowlands) zal gebeuren omdat daar genoeg ruimte is. Dit naar aanleiding van mijn tweet dat menig festivalorganisatie zijn protocollen nu toch even zal bezien. Natuurlijk ben je er niet met het bijstellen van een protocol, daar doelde ik ook niet op. En natuurlijk is hier bij de organisatie iets ernstige fout gegaan. Hoe kun je nou 1.2 mio mensen op een terrein waar er 500K passen proppen zonder ongelukken? En zeker denk ik gelijk de betreffende tweepie dat de angst voor aanslagen (Mental Theo, jongen toch) er bij de massa's in dit tijdsbestek diep inzit. Maar dat het genezen kan met een mentaliteitsverandering dat waag ik toch oneens te zijn. Een mentaliteitsverandering (bij wie trouwens en van wat naar wat?) gaat hier niet helpen, ben ik bang. Waar ik op doelde is de vraag of het uberhaupt nog verantwoord is om in 'de vrije openbare ruimte' grote mensenmassa's samen te laten komen. In Oosterse landen kun je opgeblazen worden als je in de rij staat voor een begrafenis of huwelijk, op de Dam hoeft maar iemand gek te schreeuwen, op de Zwarte Cross gebeuren gekken dingen, op BevrijdingsPop/Festival Haarlem en Groningen was het dit jaar veel te en zelfs eng druk, in Hoek van Holland vorig jaar hebben we het zelf gezien (en ik ben de grote festivals gewend!). Dat gaat niet meer over gaan, beste mensen. Nooit meer Love Parade. Inderdaad, dat kan nooit meer. Maar al die andere enorme festivals en feesten? Wie gaat beslissen wanneer het wel veilig is? Jullie gaan mij uitlachen maar ik heb me al een paar keer niet prettig gevoeld op de 3e dag Lowlands in de Hemelpoort. Gaan ze die nu wijder maken? Ik noem maar wat. Wat te doen? Strengere kaartverkoop en controle, daar pleit ik voor. Meer vluchtroutes. Meer bewaking waar je naar luistert op straffe van van het terrein gezet worden (en opgehaald door je ouders of zo haha). Ik durf er wel wat onder te verwedden dat we dit op Lowlands gaan merken dit jaar jongens. En terecht.
Reageren
woensdag 8 april 2009 2e klas lagere school...
Op de site van mijn lagere school in Amersfoort is een stukje geschiedenis van mij terechtgekomen in het kader van de komende reunie. Bij dat stukje zit deze foto Pas op hoor, we spreken 1961/1962! En jullie mogen raden wie ik ben!
 zaterdag 21 maart 2009 Van zwak zaad tot de zin van ziek zijn
In de krant vandaag het nieuws dat bijna uitgestorven dieren zwak zaad hebben. Dat bijna is een sleutelwoord, want bij geheel uitgestorven kun je het zaad niet meer checken niet? Ik vroeg mij af of we deze ontdekking ook om kunnen draaien en toepassen op de mensheid: is het mogelijk dat - gezien het feit dat veel mannen kampen met zwak zaad, de mensheid op uitsterven staat? Het lijkt mij alleszins mogelijk
Een andere fraaie kwestie van de laatste weken is: adviseer ik mijn maagdelijke tienerdochter zich te laten inenten tegen het baarmoederhalskankerveroorzakende (zo, scrabble me die maar eens na) HPVirus? Nu ben ik dat stadium voorbij maar mijn antwoord is toch echt nevertenooitniet als dat nog wel het geval was. In een filmpje op de NRC-site gaat moeder verslaggeefster met haar 12yo naar de wetenschapsredacteur om antwoorden te krijgen op de vragen van de larf. Zij keurig van haar briefje voorlezend blebben ze hun tekst zo naturel mogelijk (not) en verzekert de wetenschapsman dat het veilig is, terwijl hij dat tezelfdertijd meermaals tegenspreekt door toe te geven dat 1. de effecten op de lange termijn nog niet duidelijk zijn, 2) het spul tegen twee in onze westerse wereld voorkomende ondersoorten van het virus beschermt (de nummertjes 16 en 18) maar niet tegen alle andere ondersoorten (hoeveel zijn er eigenlijk?) die na de inentingscampagne hier ook hier de kop op kunnen steken vanwege het teruddringen van die twee en die daarna dus moeten worden toegevoegd waardoor je het paard altijd achter de wagen blijft spannen.
Ik heb Jur de BMR destijds ook geweigerd, waarvoor ik mij toen al tegen zeer fanatieke consultatiebureauartsen heb moeten verantwoorden. Bof mocht ze van mij krijgen, want dat levert vooral voor jongetjes risico op steriliteit. Mazelen mocht ze van mij krijgen, want dat is een kinderziekte en mogen onze kinderen nog ergens zelf weerstand mee opbouwen alsjeblieft? Dat 1 op de 1000 kinderen die mazelen krijgt aan de complicaties sterft, dat is erg kut, maar ik vond het geen reden om er Jur voor lek te laten prikken. Rode Hond, ja daar wil je tegen beschermd zijn, maar dat geldt weer alleen voor meisjes en kan gemakkelijk op latere leeftijd voor je er toe over gaat om je voort te planten (kans op misvormde kindjes als je tijdens je zwangerschap rode hond krijgt – Jur wil je hier nog weer even notitie van nemen, niet dat ik daar verwachtingen over heb, ik kijk gewoon af en toe naar de film Juno om Jur zwanger te zien :) )
Inmiddels is het aantal prikken dat een baby/peuter/kleuter/schoolkind moet ondergaan gestegen tot het aantal van 15 en zit men te broeden op een toevoeging van nog eens 23 kandidaat-vaccins om ons te beschermen tegen allerhande lastige ziektes. Er wordt gesproken over ‘kudde-immuniteit’ die noodzakelijk is en dat betekent dus dat ik mijzelf als individu moet onderwerpen aan wat voor de massa goed wordt geacht door mensen die mij niet uit kunnen leggen wat de gevolgen op de lange termijn zijn. Intussen zien we allerlei ‘nieuwe’ en zeer lastige te genezen ziekten en allergieën ontstaan en daar mag ik als individu dus geen persoonlijke gedachten bij hebben? Ik zie het zo: zwart is zwart omdat er ook wit is, armoe bestaat sinds er ook rijkdom is, vrede bestaat omdat er helaas ook oorlog wordt gevoerd, alles wat wij kunnen benoemen heeft een keerzijde, er is altijd een tegendeel. Zo bestaat leven bij gratie van de dood en gezondheid omdat er ziektes zijn. Als je alle ziektes uitbant, ban je ook het leven uit (waar we al lekker mee op weg zijn dacht ik zo). Ziekte heeft zin, ziekte is nodig. Nee, het is niet fijn en je kunt er veel soms onherstelbaar verdriet door hebben, maar we hebben geen keus. Daarom vind ik dat er veel beter gekeken moet worden naar welke ziektes we wel uit willen bannen en welke we in stand moeten willen houden, wellicht zo ongevaarlijk gemaakt als mogelijk. Er zou in nog veel groter verband gekeken moeten worden naar hoeveel ziekten er eigenlijk zijn en hoe we balans kunnen vinden als mensheid in gezondheid versus ziekte. Zoals we ook mondiaal de economische crisis aan moeten pakken – inclusief de ontwikkelingslanden en idem tot vrede moeten zien te komen met behoud van de natuurlijke behoefte van de mens tot vernietiging, die weggeleid zal moeten worden naar ongevaarlijk agressiebeleven (ik zeg Startrek: holosuites met holografische games -
Reageren
vrijdag 7 mei 2010 Racist in Fokkum
In de als dierenwinkel in gebruik zijnde molen uit 1849 op het bolwerk van Dokkum sta ik te wachten tot in aan de beurt ben voor 10 kakelverse eitjes. Voor me staat de klant die geholpen wordt; een ouwe rocker met lang haar in een vlecht die geen vlieg kwaad doet en nou ja, wormen moet hebben voor het vissen. Altijd een genoegen om daar te komen, leuke stoere meiden die er loodzwaar werk verrichten door zware zakken met vee- of huisdierenvoer van de houten wiebeltrap naar beneden te sjouwen. Achter me komt een nieuwe klant binnenlopen. Ik draai me even om en zie een bejaarde rijzige grijze snorremans die achter me gaat staan wachten. Na een paar seconden zegt hij plots hardop: 'U wiebelt'. Dat klopte, want ik stond met een been een beetje op de overigens irritante radiomuziek mee te bewegen. Ik draaide me om en vroeg of meneer er last van had. Nee, dat niet maar of ik het wellicht niet wist. Dat ik door dat wiebelen sprekend leek op de nikkertjes. Wat zei de man? Mijn ogen moeten verbijstering hebben gesproken. Ja, nikkertjes, u weet wel, die zwartjes met die - hier maakte hij een gebaar van ik denk knotjes op het hoofd of dierenbotten door het haar gevlochten -, daar hebt u toch wel eens van gehoord? We gaan er steeds meer op lijken. Ik was totaal verbijsterd en gaf aan dat de andere klant - de oude rocker - ook stond te wiebelen. Ja, dat moet hij zelf weten, sprak de oude racist, wat ik zeg: we gaan er steeds meer op lijken en we worden voortdurend opgelicht (door de door hem beschreven groep mensen). Meneer, zei ik, het lijkt me beter dit gesprek niet voort te zetten, het is 2010 en tegen de oude rocker, die net zo verbijsterd keek als ik zei ik: bestaat dit nog?
U bent een schande voor de mensheid meneer en ik schaam mij diep dat ik tot hetzelfde ras behoor als u. Ik snap ook dat u koopt in een winkel die uit 1849 stamt, want u stamt zelf uit die tijd. Natuurlijk heb ik gehoord van 'nikkertjes', dat woord werd gebezigd door Annie MG Schmidt in de jaren 60 van de vorige eeuw toen ik een klein meisje was en toen we nog maar net de schandelijke slavernij achter ons gelaten hadden. U en de mensen waar u het over hebt stammen van dezelfde voorvaderen meneer. U bent naar ik aanneem ook christen, meneer? Precies, dat dacht ik al: zelf in sprookjes geloven en er krankzinnige übermensch-idealen op nahouden zonder enig moreel besef van welke praktijken wij blanken zelf hebben ingebracht door het kerstenen van natuurvolken, waar we juist van hadden kunnen leren ipv ze te onderwerpen aan onze walgelijke mores.
Die hele rant heb ik niet uitgesproken omdat ik te ontsteld was. Buiten heb ik met de oude rocker nog even mijn verbijstering gedeeld. Ze bestaan nog.
Reageren
zaterdag 17 mei 2008 Duck, Duck en Slimpy
And now for something completely different: een beetje humor op sijn tijd, meneer Sonneberg. Frommeltje (zoals een van mijn mensen het ppparelhoen noemt), Duck en Dommeltje moeten ooit in hetzelfde nest zijn uitgebroed. Elke dag, op welk tijdstip ik ook langsloop, liggen of lopen ze gebroeder/zusterlijk naast of achter elkaar. Vorige week lagen ze in een ster, konten bij elkaar, elk een andere richting op kijkend: als we maar samen en veilig zijn. Heerlijk, die solidariteit, o% animositeit, gewoon multiculti, multiraciaal. Check de kinderboerderij voor uw omgangslessen.
 RIP Kater 1996 - 2010
Een kat? Mij niet gezien. Ik hield niet van poezen. Eigenlijk hou ik nog steeds niet van poezen. Toch heb ik me 13,5 jaar geleden laten overhalen om mijn dochter voor haar 10e verjaardag een poes te geven. Op mijn toenmalige werk heb ik in de koffiepauze om me heen gezegd dat ik op zoek was naar een rode kater. Dat leek me de enige te pruimen soort. Ankie, ik vergeet haar nooit, vertelde me dat ze te veel poezen had om voor de zorgen, waaronder een jonge rode kat van 9 maanden die uit de boerderijbrand aan de overkant was ontsnapt en voor wie ze eigenlijk wel een nieuw baasje zocht. Zij en ik (medewerker en leidinggevende) waren niet bepaald de beste vrienden, maar toch mocht ik langskomen om te kijken of het betreffende katje geschikt was. Toen ik bij haar aankwam bleek de keuring andersom te zijn: ze wilde zien of ik een goed baasje kon zijn voor het idd beeldschone en vriendelijke katje. Zijn opa, een ouderen kopie van het katje lag de boel gezellig te observeren. Een wijze ronde grote rood met witte kater van wie volgens Ankie de kleinzoon zijn karakter had geerfd. Ik was op slag verliefd, zowel op opa als op kleinzoon. Klunzend pakte ik het katje op schoot; hij vond toen al alles best. Nergens bang voor, zonder een greintje kwaad of argwaan keek hij me aan en doorstond ik de proef. Mee naar huis, waar de verjaardag al in gang was gezet en waar ik met de grote verrassing binnen kwam. Binnen een paar minuten had katje achter de bank gepoept van angst. Ik zie me nog met hem voor me uit gedragen naar de keuken lopen. Ik had vinyl op de vloer. Na enige weken heb ik hem laten castreren en eigenlijk werd zijn naam toen al snel Kater. De roepnaam Maarten, genoemd naar neef Maarten die ook van februari 1996 is, net als Kater, heeft hij eigenlijk nooit gedragen. Hij verdiende de geuzennaam Kater. Van een ranke jonge kat veranderde hij op den duur in 8 kilo rode kater, 8 kilo liefde op pootjes. Nooit een vlieg kwaad gedaan, altijd goed gemutst, eigenzinnig, dom, nooit agressief, zelfs niet naar medekatten. Hij ging rustig zitten kijken als een kat hem wilde aanvallen "wat bedoel je, wil je er door? ik zit hier alleen maar joh". Met krassen over zijn neus kwam hij terug. Hij vocht nooit. Altijd vrolijk, snel en speels, hoppa snel in de hoogste boom en ietsje moeilijker weer terug. Eigenlijk was Kater een soort hond: als ik hem riep kwam hij aangegalopeerd. Hij kon dat enorme lijf van hem uitspreiden over je benen of op zijn rug liggen met zijn pootjes omhoog liggen vragen om gekroel. Zijn ronkmachine ging aan bij de eerste streek :) Ondanks het feit dat Kater van Jur was, hoorde hij bij mij. Zij gaf hem liefde, wat volgens haar voldoende was, LOL, ik gaf hem zijn eten. Moeders zijn nu eenmaal slim. Kater woonde bij mij, in tegenstelling tot katten die in een huis wonen en de mensen er in duldt. Hij is in zijn leven 3 maal met mij mee verhuisd en alle keren kon ik hem gewoon de eerste dag naar buiten laten: hij kwam altijd weer naar me terug. Sinds 2005 woonden hij en ik samen. Oke, met Poes erbij maar die telt niet, in die zin dat Poes bij Kater woonde zoals Kater bij mij. Toen hij eerst nierfalen kreeg en daar bovenop ook nog hyperthyroïdie wist ik dat hij niet de 22 zou halen, waar ik hem voor had aangenomen.
Eergisteren heb ik mijn held moeten laten inslapen. Dat was nodig maar niet leuk. Jur had gelukkig het weekend daarvoor al afscheid van hem genomen, want zij wilde er niet bij zijn. Een uur voor de dierenarts aan huis kwam om de euthanasie toe te passen (wat een stomme benaming is voor een spuitje geven) was ik al thuis van het werk en heb ik een uur met hem op schoot voor de computer gezeten. Met de nog geen 3 kilo die er van hem over was, zo mager, zo teer, met zijn racende hartje, ging hij nog in al zijn oude liefdesposes liggen en hebben we een prachtig laatste uur samen doorgebracht. Hij was klaar en ik ook. Ik kon het niet meer aanzien. De dokter kwam en Tialda, Katers oppas de laatste 5 jaar en toen hebben we het maar snel gedaan. De daad en het eind beschrijf ik liever niet, want dat vergeet ik liever, maar ik heb erg gehuild en ook was ik dankbaar en opgelucht: het kon echt niet meer. In mijn armen stierf mijn trouwe vriend. 14 jaar oud. De beste. De liefste. Mijn Held. Ik hou niet van poezen. Ik hield van Kater.
Vandaag, 2 april, is hij gecremeerd en morgen haal ik zijn as op. Kater in een potje. Als eerbetoon heb ik zijn foto fullspread als bureaubladachtergrond geïnstalleerd: zo zie ik hem de hele dag nog. Prrr prrr prrr.....
 Reageren
Het Dierencrematorium
Je geliefde huisdier is aan zijn of haar eind gekomen en om wat voor reden dan ook kies je voor crematie en bijzetting in een urn of potje. Je wilt hem niet achterlaten onder de grond in de tuin van het huis waar je uit weg zult verhuizen, je vindt begraven een akelig idee of laten opzetten absurd of te duur. Dan toog je naar het Dierencrematorium met je lieverd in rigor mortis in een doosje. Zoals ik deed gisteren met het lijk van Kater (ik weiger het woord kadaver in de mond te nemen voor dit edele dier).
Aangekomen bij het Dierencrematiorium wacht ons, poezenoppas Tialda, mij en Kater, een welkom van 6 grote aanslaande honden in hun kennels. Ik haat honden en Kater was er in zijn jeugd allerminst maar in zijn laatste jaren doodsbenauwd voor. Binnengekomen in het gebouw waren er twee dichte deuren waar we uit konden kiezen: Ontvangstruimte en Afscheidsruimte. We kozen de eerste, alwaar we verwelkomd werden door een stemmig donker geklede eind-30-ger die ons, omdat we op afspraak kwamen, stemmig duidde dat we 'Poessjj' in de Afscheidsruimte konden plaatsen en dat we dan in de Ontvangstruimte de formaliteiten zouden vervullen. Ik zei dat ik Kater niet meer hoefde te zien omdat hij toch dood en opgesteven was en kon hem aldus met doosje en al op de daartoe in het midden van de kamer geplaatste (dierenbehandel-)tafel plaatsen. In de ontvangstruimte kregen we koffie aangeboden en met het glaasje water wat het werd mochten we in de ruime loungehoek plaatsnemen. Bovengenoemde uitvaartmedewerker ging tegenover ons zitten en legde zijn handen gevouwen over de formulierhouder op zijn schoot, want hij moest eerst zijn rouwbegeleidende competenties tonen: Hoe oud was poessjj? Het was geen poes, het was een kater en hij was 14. Ach ja, kat klinkt zo hard he, wij zeggen poessjj en was hij ziek? Ja hij was ziek en nu is hij gelukkig dood. Hij bracht bij dit nog oeverloos doorkabbelende gesprek al zijn homogenen in stelling en merkte totaal niet dat ik noch Tialda van zijn zalvende stem en rouwbeklag gediend waren. Op mijn vraag of ik er zeker van kon zijn dat ik Katers as mee zou krijgen en niet dat van een ander dier of een mixje van meerdere dieren, richtte hij zijn ogen eerst ten hemel en toen ter aarde alvorens hij omstandig en onhandig vertelde dat ze de dieren netjes klaarzetten met de gekozen urn erbij en dan een voor een de diertjes cremeren en de as daarna in de urnen doen en die dichtlijmen. Tialda rolde inmiddels ook flink met haar Fryske ogen en beide dachten we nog slechts aan een ding: wegwezen hier. Eenmaal buiten in de auto hebben we eerst een aantal minuten naar adem liggen happen van het lachen. Tialda is een rustig Frysk fanke maar ze is ijzersterk in imitaties en haar droog Fryske humor maakte de trip onvergetelijk. Kater zou zich er waarschijnlijk ook om bescheurd hebben ^-^
Vandaag heb ik de urn met as opgehaald, die mij door de vriend van de zalvende werd overhandigd. Happy hunting in Kitty Heaven, Kater!
 Reageren
maandag 29 juni 2009 Netwerk in Dokkum
Vandaag had ik de hele dag Roul Meijer over de vloer die voor het programma Netwerk van de NCRV een zomerserie maakt over hoe mensen zich houden in tijden van de crisis. Roul had mij gebeld nav mijn artikel in nrc.next dat daar tenslotte over gaat. Toen hij aan de telefoon begreep dat de inhoud ook op mijzelf slaat vroeg hij me of ik mee wilde werken aan zo'n programma. Nou dat wilde ik natuurlijk wel. Gratis reclame voor een groot publiek!
Om 10.00 waren de heren, Roul en Bram de cameraman, netjes op de afgesproken tijd bij mij. Tijdens de koffie hebben we een plan de campagne gemaakt en het verdere verloop van de dag zag er als volgt uit:
1. Mijn makelaar kwam langs, op bijgaande foto krijgt hij voor het huis een microfoontje opgespeld/kastje aan broekband gehangen. Ik heb Henk mijn makelaar ontvangen en dat gesprek is gefilmd. Daarna heeft hij de camera mee op tocht genomen door mijn hele huis! en heeft Henk zijn -ook penibele situatie mbt de crisis- in de tuin verteld. Ik had ff pauze toen
2. Zijn we boodschappen gaan doen in de Jumbo, dat was echt superlachen en ook daar heeft Roul even de filiaalmanager geinterviewd. Het oppakken van het kratje in de schuur, in de auto, uit de auto, weer in de auto, uitpakken en kratje terug in garage was wel erg grappig.
3. Thuis aan tafel het interview gehouden, waarin ik vertel over mijn situatie van 6 maanden geen werk en hoe ik daar positief bij blijf
4. Daarna zijn we naar Lauwersoog gereden waar we eerst in het restaurant bij de boot lekker hebben gelunched en
5. toen ben ik daar en nog een stuk het land in gefilmd terwijl ik fotografeer, want ik doe meer dan zoeken naar werk he.
Op Flickr de fotoshoot van vandaag: http://www.flickr.com/photos/annamvos55/sets/72157620586886091/
Een hele volle dag (tot 16.00uur) en geweldig leuk. Als alles goed gaat komen de uitzendingen vanaf half juli en het is ook nog mogelijk dat ze nog een keer terugkomen voor vervolgopnamen. Dit was het eerste portret zeg maar.
 Reageren
woensdag 6 mei 2009 Alleenstaand? Alleengaand? Single?
Elk woord zuigt zolang 'het huwelijk' de norm is.
Mijn reactie op het blog van Ewoud Sanders (NRC):
Ook de schrijver van dit artikel zweemt naar het bevestigen van de alleengaande / single als zielig. Alleengaand betekent volgens mij niet meer dan alleen gaan, dus niet samen. Niet meer en niet minder. Als rechtgeaarde alleengaande word ik, word mijn zijn in 2009 nog altijd afgemeten aan de ‘burgerlijke staat’ het huwelijk, blijkbaar omdat dat de norm is. Ik verafschuw dat. Voor mij is het nl. helemaal niet de norm, en nee, ik ben idd ook niet zielig.
Bij het invullen van papieren van officiele instanties waarop nog altijd alleen de vier mogelijkheden: gehuwd, gehuwd geweest, weduwe(naar) en ongehuwd staan, maak ik altijd zelf een vijfde mogelijkheid aan en kruis die aan: single. Het woorddeel ‘Meisjes-’voor ‘naam’ streep ik altijd door. Ik heb maar een naam, daar is niks meisjesachtigs aan. Jammer dat veel formulieren digitaal zijn geworden, daar kan ik minder makkelijk mee duidelijk maken hoe beledigend het is om altijd in dat keurslijf van gezin en huwelijk gedrukt te worden.
Waarom de schrijver van dit artikel het woord alleengaand als eufemisme bestempelt is mij niet duidelijk. Alleen wonen, cq leven wordt door velen - en vooral door de christelijke gezinsmoraal misschien als gemankeerd en/of zielig ervaren, veel van de betreffende singles vinden dat allerminst. Wat vervelend is is dat ik me nog altijd moet verantwoorden of achtereenvolgens vragen moet beantwoorden als: O, je bent gescheiden? O, ben je dan weduwe? O, ben je dan BOM-moeder? O,… ja op dat moment neemt de verlegenheid altijd toe en laat ik de brutale vrager lekker zweten. En nee, ik ben ook niet lesbisch.
Aan geen gehuwd mens wordt gevraagd waarom zij kinderen hebben of waarom ze getrouwd zijn en of ze homo zijn. Wanneer gaan mensen eens verder kijken dan hun eigen referentiekader?
Is de mens pas volwaardig mens als hij/zij een partner heeft? Ik wens dat te bestrijden! Mensen zijn mensen en dienen als zodanig te boek te staan, als individuele, zelfstandige ‘unit’.
Reageren
zaterdag 29 augustus 2009 Kabouters op slofjes met lawaaiige schroevendraaiers
Vanmorgen overkwam mij het volgende bizarre voorval. Nee, eigenlijk begon het al gisteravond toen ik - niet lekker - vroeg te bedde was gegaan: in het donker hoorde ik vlak bij mijn hoofd, op het nachtkastje een piepklein krakend geluidje: krr krr en nog een paar keer krr krr. Ik weet nog dat ik mijn telefoon die daar op het hoekje lag, even heb aangeraakt en me bedacht: die maakt toch geen spontaan geluid? Afin, daarna is de nacht verlopen zoals zij is verlopen: meermaals wakend tussen de hazenslaapjes door. Ik zei al dat ik niet geheel lekker was. Vanmorgen toen ik mij eindelijk weer opstawaardig achtte en ik mij had aangekleed liep ik naar het nachtkastje om mijn bril die naast mijn telefoon lag, te pakken en op te zetten. In mijn opperste verbazing hield ik de bril met slechts een poot omhoog en lag de andere poot met het schroefje keurig los ernaast nog naast mijn gsm. Duh. Op dat moment herinnerde ik me het piepkleine krakende geluidje..... schroef schroef, schroef schroef. Duhus.
Iemand suggesties? Ik wil al langer weten of een gsm naast je hoofd eng en gevaarlijk is. Is dit het bewijs van enge straling die schroefjes doet ontschroeven? Spanning op het schroefje? Waarom op dat moment? Het schroefje zat 's avonds echt nog gewoon vast. Graag jullie inzicht!
vrijdag 7 augustus 2009 Bijpraatblog
Nieuwe coup, nieuwe kansen. Het Bea-gehalte werd gewoon te hoog. Grappig wel, want vandaag was ik met nieuwe coupe voor een kennismakingsgesprek naar een snelle bureau-eigenaar in IJsselstein (boomlange k(n)akker, krankzinnig bruin net terug uit Italië, gebleekte tanden, geblondeerd nonchalant over zijn voorhoofd vallend lang haar, peperdure Italian shoes en het authentieke gemak dat dure kakkers vaak eigen is, erg aardige knakker trouwens) die mij dus niet op mijn Bea-look kon beoordelen maar wel dubbel lag om mijn accent - "waar kom je vandaan?" dat hij op iets van Duitsig schatte en zo blijf ik dus Bea tegen wil en dank  Hij vond mijn accent ongemeen authentiek en leuk en zei zelfs: 'daar moet je iets mee gaan doen!". Fijn dat ik zo vermakelijk was en me dunkt dat ik al voldoende doe met mijn malle taligheid. Daarna kwam ik bij Betty terecht, mijn oudste vriendin, we gaan nu 40 jaar terug, jeses dat doet zeer zeg, om dat hardop uit te spreken, maar goed, het is wel zo. Hoe weinig we elkaar ook zien, naadloos vallen we in waar we gebleven waren; zij is docent Nederlands geworden, dus je begrijpt dat het een talig geheel is. Heerlijk om met iemand van gelijke kunne en kennen en geschiedenis te kunnen praten en grappen en diepgang, zonder een enkele wanklank of cynisme of jaloezie . Een betere zus kan ik me niet wensen. Toen haar zus met man en dochter op bezoek kwam (Betty was jarig vandaag!) werd het niet minder gezellig.
Mijn kleine Jurrebol komt volgende week zondag weer thuisgevlogen. Ze is nu nog in Thailand. Afgelopen dagen was ze op het eiland Koh Samui, ja precies, dat eiland waar maandag een vliegtuigje met Nederlandse toeristen onhandig is neergestreken (gekwakt). Piloot dood, verder niemand. Maar dat wist ik nog niet toen ik op mijn mobiel las dat er op Koh Samui een vliegtuig was neergestort. Hoe ver het moederhart tot in de bekkenbodem kan zakken heb ik toen ervaren. Het ministerie van Buitenlandse Zaken en daarna World Assistance waren nodig om mij er van te overtuigen dat het kind niet op de passagierslijst stond. Waahh. Pfew.
Ik zal in elk geval heel blij zijn als ze weer op veilige grond is.
Dan kan ze hier mooi met de H1N1griep besmet raken, een ander gevaar en zeker voor jongelui zoals zij, maar laten we afspreken dat dat vooreerst even niet gebeurt.
Dan wil ik graag nog kond doen van een briljant boek dat mij als luisterboek in de auto urenlang vervaarlijk dubbel achter het stuur heeft doen liggen. Voorgelezen door Hanneke Groentenman bedoel ik het boek Dove Mans Oren Dieet van Maarten 't Hart.
 donderdag 5 juni 2008 Hoe verleng ik mijn rijbewijs BCDE, deel 2
Vandaag ben ik op pad geweest voor het binnenhalen van de medische keuring. Weet u het nog? Ruim 7 weken voor het verlopen van mijn rijbewijs ben ik braaf naar het gemeentehuis gegaan en bleek ik - niet gerelateerd aan leeftijd - medisch gekeurd te moeten worden, als ik tenminste mijn C, D en E wilde behouden. Nieuwe regeling, waar ik niet even voor was gewaarschuwd. Dat gaat 3 maanden kosten mevrouw. Maar ik heb helemaal geen 3 maanden, mijn rijbewijs verloopt op 1 juli!
Afin, ik wil die letters niet kwijt, dus heb ik netjes leges betaald voor het keuringsformulier en kon ik dat vandaag, netjes ingevuld overhandigen aan de keuringsarts. In Heerenveen aan it hege Stik, een plaats op de kaart waar mijn Sony-Truus van bleef herhalen: 'u nadert een rotonde, die rotonde is uw uitgekozen bestemming'. Ik had een paar rondjes nodig om in geen velden of wegen een gebouw te ontwaren OP die rotonde, maar gelukkig waren ze wel vlakbij te zien. Truus is nog niet ge-update De keuringsarts was een leuke vrouw die rug keek, hartje luisterde, gezichtsveld controleerde en bloeddruk mat/meette (120/80, keurig dus). Zuster in het hok ernaast deed een stickje in mijn plas (geen suiker, gelukkig) en de ogentest. Geheel volgens kansberekening wist ik de meeste openingen in de cirkels juist te benoemen en dus acht ik mijzelf geslaagd. De keuringsarts echter mocht daar perse geen uitspraak over doen, staat er streng op de bijgevoegde toelichting voor dezelfde leges. En nu komt het: als ik dit formulier opstuur in de bijgevoegde envelop - niet vergeten voldoende te frankeren - dan kan het nog 3 maanden duren voor ik bericht krijg, want zo lang kan de wachttijd bij het CBR zijn! Aangezien ik alleen rijdend naar mijn werk kan, zal daar iets bewogen moeten worden, dus heb ik het CBR in Assen gebeld met de vraag wat ik moet doen om de zaak te bespoedigen. De aardige telefoonmiep daar kon me melden dat als ik ten burele verschijn en ik €6,15 (sic) betaal, mijn verklaring dan in een bodemprocedure versneld kan worden afgewerkt. Dat ga ik morgenvroeg doen. Wordt vervolgd
vrijdag 9 mei 2008 Hoe verleng ik mijn rijbewijs BCDE
Voor zullie die het niet geloven, ik heb het echt en ik heb het altijd ongestraft kunnen verlengen. Nu echter heeft men bedacht dat eenieder die verantwoordelijk is voor het besturen van die grote joekels, zeker als er ook levende of giftige have aan boord meereist, je bij verlenging steeds medisch gekeurd moet worden. Het keuringsformulier dat je van de gemeente meekrijgt is belast met leges à raison van €23 en daarbij krijg je een lijst met adressen die de keuring kunnen doen. Dacht je. Het is een lijst van Arbodiensten en ik laat mijn rijbewijs privé verlengen, dus werd ik van het arbokastje naar een Rotterdamse muur gezonden, alwaar ik zelf een afspraak in kon laten plannen bij een -hopelijk- gecertificeerd orgaan (sic). Uiteindelijk kon dat in Heerenveen, echter wel pas als de houbaarheidstermijn van mijn oude rijbewijs reeds bijna verstreken is. Dat schijn je aan de politie bij aanhouding nog wel uit te kunnen leggen, maar wat te doen met de autoverzekering? Die blijken daar niet al te moeilijk over te doen, gelukkig, ze maken een aantekening. LOL Op naar de volgende 10 jaar met mijn Grote Rijbewijs! O nee, eerst die keuring nog. Die trouwens €63 kost
Ik voel me lichtelijk bejaard....
 donderdag 20 december 2007 Het Groot Dictee 2007
Het Groot Dictee der Nederlandse Taal
Kijk, that pisses me nou off, dat de titel van het dictee wel met hoofdletters in de gids staat, maar dat ik het koninkrijk der hemelen níet met hoofdletters mag schrijven. Ik dacht altijd dat alles wat met god te maken heeft met een hoofdletter moest, Bijbel, God, De Jakobsladder. Niet dus. Als je het over dé Bijbel hebt gaat ie met een hoofdletter en als je het hebt over de bijbel in je hand, dus dat exemplaar, dan start ie klein. De hemel is niet met een hoofdletter en het koninkrijk der dus ook niet. Het Koninkrijk der Nederlanden weer wel, want dat is een land dat bestaat, waar je kunt wonen en dat heeft die naam. LOL. Dus de hemel bestaat niet, net als de hel! Want geen hoofdletter. Prettige geruststelling
Hoeveel fouten ik verder had?
- Bijbel dus moest bijbel zijn
- Bethel, weet ik veel, moest Betel zijn
- De jakobsladder kon dus klein
- zo dadelijk had ik aan elkaar geschreven, dom, zodanig wel maar zo dadelijk en zo meteen niet
- melkzuurbacteriën had ik een e te veel gegeven
- wittekool had ik los van elkaar
- klip-en-klaar heeft tussenstreepjes! tssss
- koninkrijk der hemelen dus, 2 fouten (ik tel er een hoor)
- en o ja, die ontdekte ik daarnet nog, ik had gitaarriff met maar een f geschreven, maar dat wist ik natuurlijk wel, schrijffoutje
Totaal 9 fouten dus, ik ben best trots.
En de tekst van Wolkers was magistraal. Eindelijk weten we allemaal dat engelen meisjes zijn, dat ze hun poes niet scheren en dat ze rocken op Jimi!!
donderdag 22 november 2007 De Morgenstond
En dan rij je dus smorgens met je duffe hoofd van Dokkum naar Groningen en dan kan het zomaar zijn dat je achtereenvogels (let op, dit was geen typefout):
- in een zwenkende vlucht van duizenden spreeuwen terechtkomt, die je auto gebruiken om eens flink te tonen wat ze waard zijn: enorme kick!
- een (natte) sneeuwbui in en uit rijdt in een paar minuten tijd
- de zon tussen de rookpluimen van de Suikerunie en die fabriek in Hoogkerk ziet opkomen en
dat laatste probeer je dan uit de hand door je autoruit te fotograferen dus. Met als resultaat dat je niet alles er op krijgt en er net een vrachtwagen door je beeld rijdt! Als het nou een lege bietenwagen was.....
Elke morgen weer een verrassing wat ik zal zien en zo begint de dag dus steeds goed!
Zucht.
 dinsdag 8 juli 2008 53
Vanmorgen sprong te teller naar 53, niet echt een vermeldenswaardig kilometrage, maar terugdraaien gaat ook niet, zoals malafide tweedehandsautohandelaren wel doen bij twijfelachtige karretjes. Die karretjes moeten dan nodig van de hand, vaak om te voorkomen dat ze overgaan tot de staat van winkeldochter, een staat waar ik gelukkig al vele jaren in verkeer. Aan de burgerlijke staat Het Huwelijk inclusief alle afgeleiden daarvan (gescheiden, ongehuwd, weduwe) heb ik mijn zijn nooit afgemeten willen zien, reden waarom ik bij invuloefeningen van officiële formulieren en documenten altijd een extra box aanmaak met 'single' en die dan aankruis of zwart maak. Ik pas niet goed in voorgeprogrammeerde geïnstitutionaliseerde hokjes, ik gedraag me niet naar mijn leeftijd (whatever that should look like) en ik daag je bij voorkeur uit om buiten je eigen referentiekader te treden want erbinnen is het altijd lauw bier drinken. Hoewel - en dit is een les voor vooral de jongste kijkbuiskinderen - er van binnen niets voelbaar is van die 53, omdat het gevoel van tijd en leeftijd niet verankerd ligt in de celkernen of gedragen wordt door de neurieten en dendrieten en het dus een illusoir getal is, waarmee slechts de kalender en het paspoort gediend zijn, ontstaan er wel uiterlijke kenmerken die doen vermoeden dat het verval definitief is ingezet. Bewijs daarvoor levert deze picca die op 18 mei van dit jaar genomen is en waar ik gelijk een Oranje de lens toelach, mijn zwaaihand net niet zichtbaar.
Ik wens eenieder een prachtige voortzetting van het eigen leven en zeg: hoed u voor winkeldochters!
 vrijdag 8 februari 2008 Melk is voor koeienbabies
Gisteren zat ik met heer R in Wagamama lekker achter een Seafood Cha Han (mijn persoonlijke aanrader!) en per toeval kwamen wij te spreken over ons beider gelijke standpunt, nl. dat melk niet goed is voor elk. Melk is voor koeienbabies zeg ik altijd. Wij mensen zijn geen koeien en we zijn geen babies. Mensenbabies nl. drinken mensenmoedermelk, met een totaal andere samenstelling dan koeienmelk. Botontkalking komt vaker voor in landen waar veel melk gedronken wordt, ja je leest het goed. Lees voor de gein de discussie over melk op het gezondheidsplein:
http://www.gezondheidsplein.nl/discussiepunt/320/Melk-goed-voor-elk.html
 Reageren
|
Twitter
|
Reacties op dit artikel
Er staan nog geen reacties bij dit artikel. Wil je de eerste zijn? Laat dan een reactie achter.Voeg een reactie toe: