Bijpraatblog

Nieuwe coup, nieuwe kansen. Het Bea-gehalte werd gewoon te hoog. Grappig wel, want vandaag was ik met nieuwe coupe voor een kennismakingsgesprek naar een snelle bureau-eigenaar in IJsselstein (boomlange k(n)akker, krankzinnig bruin net terug uit Italië, gebleekte tanden, geblondeerd nonchalant over zijn voorhoofd vallend lang haar, peperdure Italian shoes en het authentieke gemak dat dure kakkers vaak eigen is, erg aardige knakker trouwens) die mij dus niet op mijn Bea-look kon beoordelen maar wel dubbel lag om mijn accent - "waar kom je vandaan?" dat hij op iets van Duitsig schatte en zo blijf ik dus Bea tegen wil en dank Hij vond mijn accent ongemeen authentiek en leuk en zei zelfs: 'daar moet je iets mee gaan doen!". Fijn dat ik zo vermakelijk was en me dunkt dat ik al voldoende doe met mijn malle taligheid. Daarna kwam ik bij Betty terecht, mijn oudste vriendin, we gaan nu 40 jaar terug, jeses dat doet zeer zeg, om dat hardop uit te spreken, maar goed, het is wel zo. Hoe weinig we elkaar ook zien, naadloos vallen we in waar we gebleven waren; zij is docent Nederlands geworden, dus je begrijpt dat het een talig geheel is. Heerlijk om met iemand van gelijke kunne en kennen en geschiedenis te kunnen praten en grappen en diepgang, zonder een enkele wanklank of cynisme of jaloezie . Een betere zus kan ik me niet wensen. Toen haar zus met man en dochter op bezoek kwam (Betty was jarig vandaag!) werd het niet minder gezellig.

Mijn kleine Jurrebol komt volgende week zondag weer thuisgevlogen. Ze is nu nog in Thailand. Afgelopen dagen was ze op het eiland Koh Samui, ja precies, dat eiland waar maandag een vliegtuigje met Nederlandse toeristen onhandig is neergestreken (gekwakt). Piloot dood, verder niemand. Maar dat wist ik nog niet toen ik op mijn mobiel las dat er op Koh Samui een vliegtuig was neergestort. Hoe ver het moederhart tot in de bekkenbodem kan zakken heb ik toen ervaren. Het ministerie van Buitenlandse Zaken en daarna World Assistance waren nodig om mij er van te overtuigen dat het kind niet op de passagierslijst stond. Waahh. Pfew.
Ik zal in elk geval heel blij zijn als ze weer op veilige grond is.

Dan kan ze hier mooi met de H1N1griep besmet raken, een ander gevaar en zeker voor jongelui zoals zij, maar laten we afspreken dat dat vooreerst even niet gebeurt.

Dan wil ik graag nog kond doen van een briljant boek dat mij als luisterboek in de auto urenlang vervaarlijk dubbel achter het stuur heeft doen liggen. Voorgelezen door Hanneke Groentenman bedoel ik het boek Dove Mans Oren Dieet van Maarten 't Hart.