Het Verlossersyndroom
Op en rond Twitter figureert een schier oneindige en bonte verzameling van coaches: droomcoach, wandelcoach, NLP-coach, mensencoach (sic!), vrouwencoach, opruimcoach, spokencoach, bezielde coach, studiecoach, ADHD-coach, relatie-APK-coach, onlinecoach, offlinecoach, mamaloe coach (met pipo-wagen), CV-coach, Ontdek-jezelf-coach, schrijfcoach, engelencoach, spirituele coach, paardenfluistercoach, spincoach, kleurencoach, zoveel niches en gaten in de markt als dat er woorden zijn om het te beschrijven. Dit kan omdat coach in Nederland geen beschermde titel is en Iedereen dus op elk terrein zich zo mag noemen.Zonder enige humor waar het hun 'werk' betreft bombarderen zij de tijdlijn met hun lezingen, trainingen, sessies, workshops, healings. Als ik meld op twitter dat ik een off-day heb dan krijg ik tientallen ongevraagde en ongewenste adviezen over hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Spreek een coach aan op zijn bezigheden of maak er een grapje over en je krijgt een uitgemeten verhandeling over het belang van zijn werkwijze.
Hoe komt het dat ze zo humorloos zijn?
Coaches in Nederland lijden massaal aan het verlossersyndroom. In een economisch tij waarin velen zzp’er zijn geworden om hun speciale gaven te vermarkten, hebben zij hun eigen kunsten zodanig uitgewerkt en opgeklopt dat zij er zelf in zijn gaan geloven. De waarheid in pacht op zijn/haar eigen kleine terreintje. Vaak zijn het mensen die zelf door een dal zijn gegaan en vanuit hun eigen innerlijke kracht weer boven zijn komen drijven. Met die ervaring willen ze nu andere mensen helpen. Wat voor mij werkte, werkt voor een ander ook, denken ze. Ervaringsdeskundigen zijn echter de slechtste heelmeesters, alleen al vanwege het feit dat ze zelf geen afstand hebben tot de materie.
Zolang iedereen tevreden is en coach en coachee zich helpend cq geholpen voelen is er niks aan de hand, zou je zeggen. Maar er schuilt een gevaar: Argeloze hulpzoekenden - ook zo’n term btw – die terechtkomen in de fuik van wat ik coachelarij noem (de automatische spellingchecker blijft dit woord wijzigen in goochelarij LOL), ontberen professionele hulp op die momenten dat dat geïndiceerd zou zijn. Mensen komen in die gevallen te laat in de reguliere hulpverlening en kunnen tegen die tijd dusdanig verknipt zijn dat de professionele en verantwoorde hulp langer zal duren – en dus meer zal kosten.
Zou het een idee zijn dat de Vereniging tegen Kwakzalverij (die tot doel heeft: de bestrijding van kwakzalverij en evaluatie van alternatieve behandelmethoden) de coachelarij erbij pakt?
Ik pleit voor een beschermd stellen van de titel coach 1. voor sportcoaches (waar de term tenslotte vandaan komt) en 2. voor wetenschappelijk bewezen werkzame methodes. Alle vormen van coachelarij (die buiten die bescherming vallen) kunnen dan wat mij betreft blijven bestaan, maar alleen onder strikte voorwaarde van een bijsluiter op de homepage van de goochelaar (doet ie het weer!), waarvoor hier een voorzet:
1. de coachelaar geeft op zijn homepage ruiterlijk toe dat hij/zij een methode vermarkt die grappig dan wel gezellig is, maar generlei wetenschappelijk bewezen werking heeft
2. de coachelaar geeft idem toe dat de methode alleen werkt als je er in wilt geloven (gelijk godsdienst)
3. de coachelaar onthoudt zich van adviezen tenzij nadrukkelijk gevraagd
Voor de door mijzelf gehanteerde oplossingsgerichte 'coaching', waarbij van geen enkel advies sprake is maar waarbij de klant zijn eigen interne oplossing vindt voor het door hemzelf geformuleerde probleem, zoek ik naarstig naar een vervanging voor het besmette woord coach. Oploshulp, wat vindt u daarvan?
Reageren
Reacties op dit artikel
Voeg een reactie toe: