Bospop 2008
Vrijdagavond trok Neil Young, waar Bospop dit jaar een dag langer voor duurde, slechts 8000 mensen, stond er in de krant. En idd, afgeladen was het niet en alsof de meester er pissig over was, begon hij na het eerste uur, dat heel erg goed was, enorm te egotrippen. Het eerste uur vond ik zelfs beter dan het concert in de RAI een paar maanden geleden. Ontroerd raak ik van Old Man, dat de piepjongen Neil zo lief live at Massey Hall zong. Everybody Knows is een oldtime favorite van me. Down By The River mag 15 minuten duren, maar dan moet je niet daarna nóg twee nummers van elk minstens 20 minuten spelen. Dat is pure torture. Mother Earth dat Neil solo zingt met eigen begeleiding op een kerkorgel vind ik niet om aan te horen en Words, Words is echt heeeeel erg mooi, maar kan het nog langer worden uitgerekt? Tijdens het laatste lange nummer herhaalde Neil het refrein zo bloody vaak (Ocean blue ......, let the sand wash over you) dat zelfs de grootste diehard fans gingen fluiten! Jur wilde allang weg en het is dat ik wilde wachten op een mooie afluiter die dus ook nog eens niet kwam. You fucked up, Neil! Zaterdag begon oergezellig met de meisjes van The Bangles, die toch nog erg leuk uit de hoek kwamen. Jur zong ook mee met Walk Like An Egyptian, die de meiden heel aardig hadden gemixt met Mrs. Robinson van Simom & Garfunkel. Ikfontleuk. Een absolute ontdekking bleek de 17-jarige Jimmy Bowskill die met zijn eigen band de blues vertolkt op een 18-snarige (voor elk jaar een?) gitaar en ook goed zingt. Na de show liep ik de schat bij de signeertent naast de mainstage per ongeluk tegen het lijf en zette hij braaf zijn handtekening voor me, hihi. You're good! zei ik tegen hem. 'Thank you, mam' antwoordde hij braaf. Where are you from? vroeg ik hem. 'From Canada, mam' LOL, ik wilde bijna vragen: Do you miss your momma? Adorable. Toen Racoon, onze eigen Zeeuwse mosseltjes, die nog beter uit de verf kwamen op dit terrein dan bij Pinkpop. Lekker festivalbandje. De blues werden daarna heftig vertolkt door Danny Bryant, de kleine vierkante man met de korte armen en benen maar wel zeer veel ziel in zijn blues. Steve Lukather, ook zo'n bluesjankerd, waarvan vooral de in het wit geklede gitarist mijn camera-oog veroverde Op het hoofdpodium daarna Crowded House, die keurig netjes hun medley's leverden. Toen we na eenduik en sauna terugkeerden, baalde ik wel dat ik Buddy Guy deels had gemist, dus morrend liep ik naar de tent, waar zijn geweldige bluesgitaar en stem onder het tentdoek door schalden. Vlak voor de tent liep er opeens een kleine zwarte man in een wit trainingspak met een ontplugde electrische gitaar stoer en uitdagend de tent uit tussen het publiek door........ the man, Buddy zelf! Wow, te gek, Buddy Guy loopt me zo in de armen! Ik was te perplex om een foto voor elkaar te krijgen. Zo gaaf. Wat een charisma deze man, wat een held. Slechts een jaar of 8 jonger dan mijn oude moeder en zo soepel als een jongeling. Een man om van te houden, zeker omdat zijn stem en zijn verhaal ook een grote genieting is. Buddy, wat baal ik dat ik zo'n stuk van je optreden gemist heb! Daarna Santana op het hoofdpodium en ja, dan spreek je wel van een waar feestje. Op de molen iets buiten het terrein had men een groot spandoek gehangen met: Oye como va, Carlos. Echt lief, net als Carlos zelf, die het publiek complimenteerde met het sinds 11.00 smorgens al daar zijn. Hij zei dat dat vast lukte door al die 'testosteron music'. Carlos so rocks. Zondag begon met de pokkenherrie van de Duitse folkmetalband Subway to Sally. Daar hebben we hartelijk om gelachen want het is wel heel moeilijk om zo'n leernichterige dikkiedik met geblondeerd kroeshaar serieus te nemen In de tent speelde daarna Dana Fuchs, een Amerikaanse soul/blues/rock zangeres, die er heel erg goed uitziet, maar echt alleen maar keihard haar stembanden staat te mollen. Geen sprankje subtiliteit; ze start echt elke song met een soort grunt en sorry, maar voor meisjes is dat gewoon niet mooi. Wel een spektakel maar wij zijn het buiten vanaf het grasveld verder gaan luisteren... Thin Lizzy en Danko Jones leverden braaf snoeiharde rocknummers. Allebei helemaal goed, al moest ik de arrogantie van Danko Jones wederom dubbel doorslikken. Daarna mijn hoogtepunt voor zondag, Apocalyptica. Ik had geen idee wie ze waren en wat ze feitelijk deden - ja, iets heel erg metals of zo, maar ik was op slag helemaal fan, LOL. 4 Cello's waarvan een bas en een drumstel, publiek dat wild enthousiast de metalcovers van de groten der aarde 'meezingt', zodat de muziek fijn instrumentaal kan blijven, een geweldige show met de headbangende solisten, ik weet niet of ik de muziek zal kopen, maar als liveband hebben ze mij volledig in hun ban. GEWELDIG, in een woord met hoofdletters.'s Avonds sloten Europe en ZZ Top de dagen af; Europe leverde netjes hun grote werk af met The Final Countdown als toegift, wie doet ze wat, ik niet. En als finale afsluiter de oldies van ZZ Top, twee oude lullen met een rietje. Ik vond er geen ruk aan, maar voor de foto stond ik natuurlijk wel vooraan. Twee liedjes ben ik gebleven, daarna werd het vooral meer van hetzelfde Een uitermate geslaagde editie van Bospop, waarvan de organisatie echt heel erg goed is, zie hiervoor mijn eerdere blog.
Reageren
Reacties op dit artikel
Er staan nog geen reacties bij dit artikel. Wil je de eerste zijn? Laat dan een reactie achter.Voeg een reactie toe: